Fascinatie, dat is wat Gottfrid van Eck drijft als hij componeert en schrijft over de Tweede Wereldoorlog. Niet over de grote gebeurtenissen uit deze nauwelijks voor de menselijke geest te bevatten gruwelijkheden, maar over de ogenschijnlijk kleine, menselijke kwellingen. ‘Schemermens’ is de mens die verblijft in het donker en via de schemering het licht wil betreden. De joodse mens advocaat Salomon Zeitscheck op zoek naar antwoorden om zijn menselijkheid te hervinden. 

Gottfrid van Eck heeft deze zoektocht prachtig vormgegeven in een dialoog tussen de gekwelde mens en zijn gesprekspartner als een symbiotische twee eenheid. Salomon die zijn leven vult met lezen, schrijven, wandelen en mijmeren. Na de oorlog houdt slechts één ding hem nog bezig: het leed dat hem is overkomen en vooral het grote waarom. Wanhopig vraagt hij zich af hoe zich staande te houden in een wereld van wreedheid, haat en oorlog.  

Je verwacht het in het geheel niet, maar het lucht op als daar ineens uit het niets Esperanza op het toneel verschijnt met drie rozen, die van de hoop, de liefde en geloof. Als een deus ex machina brengt zij de lichtheid waar iedereen naar snakt. Salomon ervaart dit totaal onvermoede geschenk als een aanmoediging een nieuwe, hoopvolle weg in te slaan. 

Dit glorieuze vertoon van verteltheater werd muzikaal meesterlijk ondersteund door Jiska ter Bals op viool, Juul Beerda op accordeon en Gottfrid van Eck op klarinet met muziek van Arvo Pärt, Jean Sibelius, Edvard Krieg en eigen composities. 

Ton van Uem